| Yazan: biricik_biricik,
Tarih: 05-04-2008 13:04
|
Okunma Sayısı : 53  |
Beğenilme : 6 |
Yayınlama yeri : Gönül Yazıları, Düşünceler |
 Sevmek ve sevilmek, işte size iki güzel sözcük daha. Sevmek sizcenedir? İki sözcüklü “ Seni Seviyorum” demek mi? Hayır, yanıldınız. Sevdiğinize yalnızca ‘Seni Seviyorum’ demekle olmuyor. Sevmek biliyorsunuz yürek işi. Önce, sevdiğinize yüreğinizi, emeğinizi, alan elden çok, veren elin hayırlısı olduğu gibi, saçınızın siyahlığını, bacaklarınızın dermansızlığını, kısacası her şeyinizi vereceksiniz. Tabii ki delice seviyorsanız.
Yalnız, 14 Şubat’ta değil, bir ömür boyu ve son nefesinize kadar seveceksiniz.
Bir çok gencimiz, şu an belki de el ele, göz göze geleceklerinin yuva hayallerini kurmaktalar. Hani hep söyleriz, “Kutsal Aile” dediğimiz kavramın temellerini, birbirlerine söyledikleri güzel sözlerle atmaktalar. Önce, gençlerin “Anne, baba ve çocuk” sözcüklerinin ne anlama geldiğini bilmeleri, en önemlisi de, dünyaya getirecekleri çocuklarının yetiştirilmesi ve onu topluma kazandırmanın ne kadar önemli olduğunu bilmeleri konusunda bilinçlenmeleri gerekir. Günümüzde, özellikle bilinçsiz anne ve babaların, nüfus planlamasını göz ardı ederek, sırf zevkleri uğruna getirdikleri ve bakamayacakları bebekleri, terk etmeleri, hepimizi derinden üzmektedir.
Siz hiç anne veya baba oldunuz mu?
Çocuğunuz ateşler içindeyken, onu sabahlara kadar tüm uykusuzluğunuza rağmen başucunda beklediniz mi? Buz dolabını açtığınızda, canınız istese de tek kalan meyveyi, onun için ayırdınız mı? Sımsıkı sarılarak, onun sıcaklığını içinizde hissettiniz mi?
Yoksa, gecenin bir karanlığında ve soğuğunda onu terk mi ettiniz?
Onu terk ederken, hiç mi aklınıza gelmedi anne ve babanın sıcaklığını, özlemini her zaman küçücük yüreğinde hissedeceğini, boynunun bükük, üstüne üstlük ürkek bir kuş gibi kanatları kırık, bakıcı annelerden işkence göreceğini, belki de en kötüsü sapık ellerde cinsel tacize uğrayacaklarını, porno tacirlerine yem olacaklarını. Bunları hiç düşündünüz mü? Eğer bunları aklınızın ucundan geçirmeden yine de çocuğunuzu terk ettiyseniz, siz zaten ne anne ne de baba olabilirsiniz. Ey!.. bebeklerini terk eden anneler, Hayvanlar alemini belgesellerde izlediniz mi? O, Sevimli Su samuru annelerinin, yavrularını doğanın vahşiliğinden nasıl koruduklarını ve yaşama nasıl adapte ettikleri bir izleyin. Eğer onlar kadar olamıyorsanız sizlere başka sözüm yok. Çünkü siz, bir takım şeylerin arkasına sığınıyorsunuz. Sizler zaten insan olamazsınız ki. Bu iki kutsal sözcüğün yanından bile geçemezsiniz. Öyle cennetin bahçelerinde olacağınızı hiç düşünmeyin.
Anne ve baba olacak adayları sizlere bir tavsiyem var. Gelin, evlenmeden önce bir çocuk yuvasını ziyaret edin. Onların ne kadar sevgiye aç olduklarını göreceksiniz. Etrafınızda sevgi yumağı olup, inanın paçanızdan ayrılmayacaklar. O gözlerin ardındaki masumiyet sizi oldukça düşündürecektir. Onlar, orada sizlerden oyuncak ve hediyeyi gerçekten istemiyorlar. Sadece sizlerden, sevgi ve şevkat dolu ellerinizin , saçlarında dolaşmalarını isteyeceklerdir.
Daha önce ve son zamanlarda da görmeye devam ettiğimiz, yuvalarda çocuklara yapılan çirkin dayak ve işkence olaylarını hep birlikte nefretle izliyoruz. İzlerken inanın insanın gözlerinin yaşarmaması mümkün değil.Yurtlara alınan bakıcı anne kadrosundakilerin, öncelikle sevgi dolu, sabırlı, kültürlü ve daha birçok vasıflara sahip olması gerekir. Nasıl heyecanlı bir kişiliğe sahip bir doktor adayının cerrah olmada zorlanacağı gibi, sinirli olan bir kişinin de yuvalarda annelik ve öğretmenlik kadrosunu işgal etmemesi gerekir. Evet, yuvalar, çocukların hep birlikte toplandığı, disiplin edilmeye çalışıldığı yerler. Siz hiç buraları gördünüz mü? Nasıl bir yer diye merak ettiniz mi? Merak ettiyseniz, lütfen yarından tezi yok bir çocuk yuvasını ziyaret edin. Hem içiniz rahatlar hem de manevi hazzı yakalarsınız.
Geleceğimiz dediğimiz çocuklarımızın yuvalara düşmemesi için çözümler nelerdir derseniz?
Öncelikle, bir çoğumuz ekonomik nedenleri öne süreceğiz. Sonrada, aile içi şiddet ve parçalanmış aileler diye devam edeceğiz. Evet, ekonomik neden ailelerin parçalanmasında ve aile içindeki şiddetin en önemli göstergesi. Onun için ne yapmalıyız? Öncelikle aile kavramının önemini bilerek, gerek ebeveynlerin gerekse çocuklarımıza örf ve adetler ile manevi değerlerin öğretilmesi gerekir. Evet patronlar, çalışanlarınıza vereceğiniz gerçek geçinme değerinin, onların sofraya koyacakları bir iki lokma, belki de çocuklarının eğitimine harcayacakları, inanın hepimize artı olarak geri dönecektir. Hepimizin geleceği dediğimiz çocuklarımıza toplumun tüm bireyleri olarak sahip çıkmalıyız. Eğer sahip çıkmazsak, bizlerin eseri olan ve köşe başında bekleyen “tinerci” dediğimiz, artık beyinleri çürüyen tedavileri mümkün olmayan ve gördüğümüzde yönümüzü değiştirdiğimiz çocukların, her türlü yapacakları olumsuz davranışlardan da hiç kimsenin hayıflanmaması gerekir.
Çocuklarımızın yuvalara düşmesindeki oluşumların bir çok nedenlerinden biriside, evlenenlerin ihtiras ve şehvet duygularıdır. Cervantes, “Eldeki serçe, uçan turnadan iyidir” derken neyi kastettiğini sanırım anlamışsınızdır.
20 Kasım 1989 yılında kabul edilen Çocuk Hakları sözleşmesi, çocukların gerek bedensel gerekse zihinsel bakımdan tam ergenliğine ulaşmamış olması nedeniyle doğum sonrasında olduğu kadar, doğum öncesinde de uygun yasal korunmayı da içeren özel güvence ve korunma gereksiniminin bulunmasına yöneliktir. Bu nedenle; Devletin görevi, çocuğun hangi biçimde olursa olsun ayırımcılıktan korunması ve haklarının savunulması ve yapıcı gelişmelerde bulunulması devletin yükümlülüğündedir.
Bunun için, çocuklarımıza bir fiske bile vurmadan, hor görmeden, onları hep birlikte sevginin kanatları altında koruyalım ve o küçük yüreklerine sahip çıkalım. Onları ağlatmayalım ve sevgi ortamında büyüterek geleceğe gururla taşıyalım.Yazılarla İlişiki Seçenekleri
Son Güncelleme : 05-04-2008 13:04
|
|
|
Gönül Yazıları 
(0 Oylama)
